X
تبلیغات
لب ریخته ها
لبریز شدم من و لب ریخته هایم ریخت این جا
 

 

من

به انتهای خود رسیدم

شب

اما

نه

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم آبان 1389ساعت 10:1  توسط داریوش   | 

 

پله

  پله

    پله

از خودم پائین آمده ام

و حالا

    به اینجا رسیده ام

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم آبان 1389ساعت 19:46  توسط داریوش   | 

 

پرواز کبوتران سپید

بر بام آبی آسمان

دیگر خاطره هم نیست

تنها

پرهای خونی خاک آلود

و شاخه های شکسته ی زیتون

 بر زمین لگد کوب

 

+ نوشته شده در  جمعه سی ام مهر 1389ساعت 12:10  توسط داریوش   | 

 

آه

رسیدم سرانجام

از پس سفری دشخوار و جانکاه

اینک

به برهوت بی پایان

+ نوشته شده در  جمعه دوم مهر 1389ساعت 13:0  توسط داریوش   | 

 

انگار

  باد

     از سمت ماه می وزد

                         امشب

        آه

        باید مرده باشم

                      سرانجام

                  

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم شهریور 1389ساعت 23:10  توسط داریوش   | 

 

بعد از آن خرداد گران

خشم تو خفته در خاکستر تابستان

 ای میهنم

       ای ایران من

ای میهنم

     ای زندان من

 

 

برگرفته از یک سرود انقلابی عهد بوق....فقط مرداد تبدیل به خرداد شد.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم مرداد 1389ساعت 11:14  توسط داریوش   | 

 

همه می دانند
           عقل را
                    باد
                    با خود
     از دریا های دوردست
                         می آورد

                    و برای همین است
                       که آوای مرغان دریایی                 
جیرجیر زنجیر لنگر کشتی های غرق شده  
                           و آواز جاشوهای باستان          
                                                     می پیچد

                                                           اینهمه

                                                              در سرم

                                               و براي همين است 
                                                                    كه باد
                                                                  اينهمه باد 
                                                                مي وزد از كوير
                                                                        از كوير لوت
                                                                               كه روزي
                                                                                       روزي
                                                                                           دريا 
                                                                                              دريا
                                                                                                  بود
  


                          

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388ساعت 23:4  توسط داریوش   | 

 

دیوانه

          باد 

     که هی می دود

                   هی می دود

       و به هیچ جا هم نمی رسد

 دیوانه تر

              من

             که به دنبال باد

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 14:44  توسط داریوش   | 

 

یک ساعتی بود که وقت ملاقات تمام شده بود. بعد از ده دوازده بار تذکر، پرستارها بالاخره از بخش بيرونم كردند. نیم ساعتی را در سالن انتظار بزرگ و خالی نشستم،  بعد حوصله ام سر رفت و زدم بیرون.

حیاط پشتی بیمارستان  باغچه کوچک چمن پوشی داشت، دو سه درخت بزرگ پیر با برگ های تیره خاک گرفته و چند نهال نحیف. ته باغچه هم یک بالابر کهنه و یک مخزن زنگ زده آب افتاده بود. دور تا دور حیاط را ساختمان های قدیمی پنج شش طبقه بیمارستان محاصره کرده بودند طوری که با وجود آفتاب سر ظهر شهریور ماه، باغچه در سایه فرو رفته بود. جلوی باغچه هم زنجیر پلاستیکی نارنجی کشیده بودند و یک تابلو "لطفاْ وارد چمن نشوید". 

روی پله های حیاط نشسته بودم و داشتم با گوشی موبایلم ور می رفتم که آمد. کت و پیژامه آبی رنگ بیمارستان را به تن داشت و دمپائی به پا. چهل و پنج شش ساله به نظر می آمد. قد بلند بود و بسیار لاغر با ته ریشي ده روزه.

به سرعت عرض حیاط را طی کرد، زنجیر پلاستیکی را بالا زد و رفت طاقباز روی چمن ها دراز کشید. مچ دستش را روی پیشانی گذاشت. از لابلای برگ های درخت پیر آسمان را نگاه می کرد. نفس کشیدنش عمیق بود و مقطع. با هربار نفس کشیدن سینه اش بالا و پائین می رفت.

داشتم نگاهش می کردم که متوجه من شد. نیم خیز شد و به گوشي موبایلم اشاره کرد و چیزی گفت که درست نشنیدم. رفتم جلوتر.

 گفت "بی زحمت یه زنگ بزن به رفیقم فرهاد بیاد من رو ببره"

 حرف زدنش جویده جویده بود و نامفهوم.

  " شماره اش رو بده زنگ بزنم" 

 "شماره اش چیزه،۶۶،...اینجا ایرانه دیگه؟...نگران نباش طوری نیست...خودش میاد می برتم...فامیلیش چیز بود...مهیراد...مهین راد... شماله...بهش بگو  بياد، خودش می دونه"

روی شقیقه گود رفته اش زخم چند بخیه بود و نگاهش مه آلود.

گفتم "خوب تا شماره اش رو نداشته باشم که نمی تونم بهش زنگ بزنم"

" شماره اش چیزه، ۶۶۶. اسمش بود...مهران...آره اسمش مهرانه...بهش بگو بیاد من رو ببره...خودش می دونه ...فامیلیش مهرانه..." 

الکی دکمه های گوشي را فشار دادم: "الو. ببخشید آقای مهران اونجا تشریف دارن؟......نیستن؟ ممنون ببخشید خداحافظ". نگاهش کردم و گفتم نبود. سری به تاسف تکان داد و دوباره دراز کشید. حالا یک بری خوابیده بود و دست راستش را تکیه گاه سرش کرده بود.  

دورتر روی صندلی دسته دار گوشه حیاط بیمارستان نشستم، از این صندلی ها كه معمولاْ در جلسه های امتحان استفاده می شود و اصلاْ معلوم نبود گوشه حیاط بیمارستان چه می کند. آن روبرو يك سرباز نيروي انتظامي به ديوار تكيه داده بود، روي اتيكت سينه اش نوشته شده بود "سازمان زندانها" ولي نه زنداني‌اي آن دور و بر ديده مي شد و نه به نظر مي رسيد سرباز نگران زنداني فرار كرده اي باشد.

حواسم به دو سه فاخته ای بود که  جلوی پایم داشتند زمین را نوک می زدند که دوباره صدایم کرد. 

" این راننده ها که رفیقات هستن رو صدا کن بیان من رو ببرن...نترس طوری نیست من رو می شناسن...هر روز می برنم بیرون، اشکالی نداره...همین دیروز رفتیم گمرک...شمس العماره...اعدام"

گفتم "باشه"، رفتم دورترین گوشه حیاط گوشی موبایلم را الکی گرفتم جلوی گوشم که مثلاْ دارم با تلفن صحبت می کنم. همان طور يك بري دراز كشيده بود و پرستارهائي را كه از حياط مي گذشتند نگاه مي كرد. از حياط رفتم بيرون.

عصر كه براي تسویه حساب برگشتم، نبود. آفتاب دم غروب از لابلاي برگ های درخت پير ولو شده بود كف حياط. جوان بيست و چهار پنج ساله ريشوئی با لباس بيمارستان و محافظ گردن نشسته بود روي ويلچر جلوي باغچه و زن جوان چادري كه به نظر مي آمد نامزد يا زنش باشد روي چمن زير درخت پير نشسته بود. آهسته آهسته حرف مي زدند و مي خنديدند.

سرباز "سازمان زندانها" روی صندلی دسته دار خوابش برده بود. سرش روی دسته صندلی بود و ناله می کرد.

كارهاي ترخيص كه تمام شد شب شده بود. در راهرو مرد جوان ويلچري را ديدم كه زن چادري هلش مي داد. گردنش به یک طرف خم شده بود و چشمان بسته بود. حياط خالي بود. نور بی رمق چراغ از پنجره اتاق هاي بيمارستان افتاده بود روي چمن و مهتاب از شاخه های درخت پير آويزان بود. خسته بودم. دلم می خواست طاقباز روی  چمن دراز بکشم و از لابلای برگ های درخت پیر ماه را نگاه کنم. زنجیر پلاستیکی را زدم بالا رفتم روی چمن.

چشمم را که باز کردم  آفتاب از لابلای برگ ها چشمم را زد. نزدیک ظهر بود. یک سرباز گوشه حیاط تکیه داده بود به دیوار و یک مرد چهل و دو سه ساله نشسته بود روی پله های حیاط داشت با گوشی موبایلش ور می رفت. صدایش کردم. آمد جلو. گفتم: "بی زحمت یه زنگ بزن به رفیقم فرهاد بیاد من رو ببره"

+ نوشته شده در  شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 15:7  توسط داریوش   | 

 

باطل اباطیل/همه چیز باطل است/انسان را از تمامی مشقتی که در زیر آسمان می کشد چه سودی است؟/آفتاب طلوع می کند و آفتاب غروب می کند و به جائی که طلوع کرده بود می شتابد/باد به سمت جنوب می رود و به طرف شمال دور می زند/...همه چیز پر از خستگی است که آدمی آن را بیان نتوان کرد/ چشم از دیدن سیر نمی شود و گوش از شنیدن مملو نمی گردد/ آن چه بوده همان است که خواهد بود و آن چه شده همان است که خواهد شد و زیر آفتاب هیچ چیزٍ تازه نیست/...دل خود را بر دانائی مشغول ساختم/ پس فهمیدم که این نیز در پی باد دویدن است/ زیرا که در افزونی دانائی افزونی اندوه است و هر که دانائی بیافزاید حزن را می افزاید/...در دل گفتم حال بیا تا تو را به عیش و عشرت بیازمایم پس سعادتمندی را ملاحظه کن/ در دل غور کردم بدن خود با شراب بپرورم و حماقت را به دست آورم تا ببینم که برای بنی آدمی چه چیز نیکوست که آن را در تمامی ایام عمر خود به عمل آورند/ کارهای عظیم برای خود کردم و خانه ها برای خود ساختم و تاکستان ها و باغ ها و فردوس ها/ نقره و طلا و اموال خاصه پادشاهان برای خود جمع کردم/ و هرچه چشمانم آرزو می کرد از آنها دریغ نداشتم/و دل خود از هر خوشی باز نداشتم زیرا دلم در هر محنت من شادی می نمود و نصیب من از تمامی مشقتم همین بود/ پس به تمامی رنجی که برای آن کشیده بودم نگریستم/ و اینک تمامی آن بطالت و در پی باد زحمت کشیدن بود و در زیر آفتاب هیچ منفعت نبود/...دانستم برتری دانائی بر حماقت مانند برتری نور بر ظلمت است/ چشمان مرد دانا در سر اوست و احمق در تاریکی راه می رود/اما چه سود که در آخر به هر دو ایشان یک واقعه خواهد رسید/... پس من از زندگی نفرت داشتم زیرا آنچه آدمی زیر آفتاب می کند در نظرم جملگی ناپسند آمد چون که تماماْ بطالت و در پی باد زحمت کشیدن است...

 عهد عتیق/ کتاب جامعه/ باب اول و دوم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت 23:36  توسط داریوش   |